ققنوس بافق شهر آهن و آفتاب وآینه

اولین عاشورای حسینی در شهرم بود که هوا بارانی شد وآن هم چه

بارانی آنقدر شدیدکه  همه را خیس خیس کرد

ولی مردم و هیت ها به عزارداری ادامه دادند وماندند

و دخترم حرف جالبی زد

گفت اگر سالها پیش در زمان امام حسین هم اینطور بارانی می گرفت میدونستی دیگه نه امام حسین کشته میشد ونه خیمه ها را آتش

می زدند واین حرفش خیلی به دلم نشست

عزاداریهاتان مقبول

عالم همه محو گل رخسار حسين است، ذرات جهان درعجب از كارحسين است، داني كه چرا خانه حق گشته سيه پوش، يعني كه خداي توعزادار حسين است.

امــروز جهان به دست مــولا دادند

دست آسمان به دست دریا دادند

امروز ســـتاره ی ولایــت دریــا را

بـر دوش تــمام آســـمانـها دادند

در سال های دور ایران؛تنها دوشهر بیرجند و تبریز آب لوله کشی داشتند که آن صنعت را از روسیه به امانت برده بودند.

و در کلان شهری مثل تهران مردم از آب چاه که تمیز و سالم نبوداستفاده می کردند.

در شهر تهران تنها سه قنات وجود داشت که آن هم متعلق به سه سرمایه دار تهرانی بود.یکی از این قنات ها که به سرچشمه معروف بود(وهست) متعلق به سرمایه داری بود که بچه دار نمیشد.

او نذر کرد اگر بچه دار شود؛ برای تهرانیان آب لوله کشی فراهم کند. پس از مدتی بچه دار شد و برای ادای نذرش به اتریش رفت تا مهندسانی را از آنجا برای لوله کشی آب بیاورد.

در هر کشوری حیوانی که برای آنها مقدس است را بر سر خروجی آب

 می گذاشتند.مثلا در فرانسه سر خروس استفاده می کنند.

او دید در اتریش،هر جا خروجی آب است؛سردیسی از شیر هست.

پس بر سرچشمه آب که برای مردم فراهم کرد،سر شیری گذاشت.

و مردم هروقت برای برداشتن آب به آنجا می رفتندومی گفتند:

 رفتیم از سر شیر؛ آب آوردیم!

استاد جامعة المصطفی العالمیه گفت: عرفه روز بخشش است. ابن فهد حلّی در عدّة الداعی روایتی به این شرح برای روز عرفه نقل نموده است؛ «وَ فِی الْخَبَرِ اَنَّ اللّهَ سُبْحانَهُ وَ تَعالی یَقُولُ لِلْمَلائِکَةِ فِی ذلِکَ الْیَوْمِ یا مَلائِکَتِی اَلا تَرَوْنَ اِلی عِبادِی وَ اِمائِی جاؤُا مِنْ اَطْرافِ الْبِلادِ شُعْثاءً غَبْراءً اَتَدْرُونَ ما یَسْئَلُونَ فَیَقُولُونَ رَبَّنا اِنَّهُمْ یَسْئَلُونَکَ الْمَغْفِرَةَ فَیَقُولُ اشْهَدُوا اِنِّی قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ؛

در روایت آمده که خدای سبحان به ملائکه در این روز می‌‌فرماید: ای فرشتگان من، آیا نمی‌‌بینید بندگان و کنیزان مرا که ژولیده و غبارآلود از اطراف شهرها آمده‌‌اند؟ و آیا می‌‌دانید آنها چه درخواستی دارند؟ ملائکه می‌‌گویند: پروردگار ما، آنها مغفرت می‌‌خواهند. خداوند می‌‌فرماید: شاهد باشید که من آنها را بخشیدم.»

مجتهدی گفت: امام زین‌العابدین (ع) در روز عرفه جمعی را مشاهده کردند که دست نیاز به سوی مردم دراز کرده و کمک می‌‌خواستند. حضرت خطاب به آنها فرمود: وای بر شما آیا در این روز از غیر خدا حاجات می‌طلبید در حالی که در این روز امید می‌‌رود که فضل خداوند حتی شامل بچه‌هایی شود که در شکم مادران هستند و امید می‌‌رود که آنها سعادت‌‌مند شوند.

وامام صادق(ع) می‌‌فرماید: «مَن لَم یُغفَر لَهُ فی شهرِ رمضانَ لَم یُغفَر لَهُ إلی مِثلِهِ مِن قابِلٍ الّا أن یَشهَدَ عَرَفَةَ؛

کسى که در ماه رمضان آمرزیده نشود، تا رمضان آینده آمرزیده نشود، مگر آن که در عرفه حاضر شود.»

علت ناراحتی اش را پرسید. شخص پاسخ داد :

در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم. سلام کردم جواب نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم.

سقراط گفت : چرا رنجیدی ؟

مرد با تعجب گفت: خوب معلوم است که چنین رفتاری ناراحت کننده است.

سقراط پرسید : اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین افتاده و از درد به خود می پیچد.

آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی ؟

مرد گفت : مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم. آدم از بیمار بودن کسی دلخور نمی شود.

سقراط پرسید: به جای دلخوری چه احساسی می یافتی و چه می کردی؟

مرد جواب داد : احساس دلسوزی و شفقت و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم.

سقراط گفت : همه این کارها را به خاطر آن می کردی که او را بیمار می دانستی،‌آیا کسی که رفتارش نا درست است، روانش بیمار نیست ؟

بیماری فکری و روان نامش "غفلت" است. و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی که بدی می کند و غافل است دل سوزاند و کمک کرد.

پس از دست هیچ کس دلخور مشو و کینه به دل مگیر.

بدان که هر وقت کسی بدی می کند در آن لحظه بیمار است.

کیف وکفش ولباس نو

کتابهای تمیز ودست نخورده

وقتی به آن موقعها فکر میکنم روحم تازه میشود

امروز دخترم را از زیر قران رد کردم

حس خوبی داشت من هم با احساس اوهمراه شدم

دوست دارم نگات کنم تو هم منو نگاه کنی

            من تو رو صدا کنم تو هم منو صدا کنی

                        قربون صفات برم از راه دوری اومدم

                             جای دوری نمی ره اگه به من نگاه کنی

                                     دل من زندونیه تویی که تنها می تونی

                                               قفس و وا کنی و پرنده رو رها کنی

                                                 می شه کنج حرمت گوشه قلب من باشه

                                                       می شه قلب من و مثل گنبد طلا کنی

تو غریبی و منم غریبم اما چی می شه

                  این دل غریبه رو با دلت آشنا کنی

                          دوست دارم تو ایون آینه ات از صبح تا غروب

                                              من با تو صفا کنم تو هم منو دعا کنی

دلمو گره زدم به پنجرت دارم می رم

      دوست دارم تا من میام زود گره ها رو وا کنی

             وست دارم که از حالا تا صبح محشر همیشه

                                من رضا رضا بگم تو هم منو صدا کنی

                                       چی می شه اگه منو راهی کربلا کنی

                                          یا علی موس الرضا می شه به من نگاه کنی

                                                     اونقده رضا می گم تا دردمو دوا کنی

(اونقده رضا می گم تا دردمو دوا کنی)

(اونقده رضا می گم تا دردمو دوا کنی)