3 keer een trip naar Kingston

Erik, Annemijn en ik zijn nu al 3 zomers een paar dagen richting het oosten van het land getrokken, we bezochten Kingston en wat omliggende plaatsen. Ik wil u een indruk geven van die 3 jaren dus de foto's kunnen van alle drie die jaren zijn.

 Het is een tocht van ongeveer 425 km over de 401, de highway of heroes (hoofdweg van de helden genoemd. Meestal plannen we een paar weken van te voren al een route van waar we willen kijken en waar we willen slapen, ik boek dan de motels, want die zijn vaak snel vol in de zomervakantie.

Annuleren kan de dag ervoor nog, dus als er iets op zou doen, kost het verder niets.

Belleville is een favoriete plaats van ons omdat je daar een nationaal park hebt met veel natuur en zwemgelegenheid.

Het park heet Sandbanks en heeft hele hoge aangemaakte duinen van zand.

Je hebt daar ook een meer, wat wij eigenlijk zee noemen zo groot is het, waar als de wind goed staat hele hoge golven zijn en wij zwemmen daar graag in, je moet wel goed kunnen zwemmen, want de kracht van die golven is enorm, je bent echt even onder water en daarom ga ik er nog niet met de jongste 2 naartoe.

Het parkeerterrein ligt vlak achter de beach (het strand) en als we uitstappen horen we meteen of we die dag golven hebben ja of nee.

We gaan ook graag even uit de auto bij Port Darlington.

Daar is een klein haventje met ernaast een groot meer, ze kennen ons daar al.

Het water is daar niet zo schoon, vaak veel vies zand en rommel, maar het is wel leuk om daar langs het water te lopen en schatten op te doen.

 Annemijn vond mooie stenen.

 Erik vond een kokosnoot, vast van een boot gevallen.

En soms vind je een oester.

 De wegen zijn een plezier om te ontdekken,

soms omhoog,

 en dan weer naar beneden, het is  soms heel steil, maar die Pontiac Montana blijft doorgommen.

In Kingston hebben we een rondvaart gemaakt met de boot.

 We voeren langs heel veel kleine eilandjes, soms bewoond en soms alleen begroeid met bossen, er wordt gezegd dat het er 1000 zijn.

 We kwamen langs een zwaar bewapende kazerne.

En hier zie je een paar eilandjes liggen. Het was heerlijk in de wind met het zonnetje op onze bol.

We sliepen in de Comfort Inn en op speciaal verzoek van Erik en Annemijn in de Holiday Inn.

Gelukkig deelden we de kosten van de trip met z'n drieen, zodoende kon het wel een keertje.

Elke morgen begonnen we met een goed breakfast, dat is belangrijk, want je weet niet wanneer je weer in de gelegenheid bent om wat te eten, in de meeste motels hoort dat bij de prijs voor de nacht.

Origineel, bacon, eggs and sausages.

 De koffie bar is altijd goed gevuld.

Fruit voor de liefhebbers of om mee te nemen voor onderweg.

Brood en beleg is voldoende aanwezig.

 We zijn dan klaar om onze route te vervolgen, meestal aten we als lunch een boterhammetje onderweg, het drinken was met de warmte meer belangrijk.

 s'Avonds namen we soms eten mee naar onze kamer en een andere keer aten we in een restaurant, meestal buffet stijl, dat betekend dat je kan pakken wat je wilt.

Ik weet niet hoe ze aan die toeter kwamen, maar volgens mij zat daar een suikerspin op.

Dit was een restaurant wat we uitprobeerden en alles werd daar gekookt op grootmoeders wijze, het was absoluut ambachtelijk bereid, we willen hier best reclame voor maken.

 Moeder en dochter samen aan de borrel (glas water)

Na deze dagen was het ook heerlijk om weer thuis te komen en in ons eigen bed te slapen. Wat nog wel leuk en vermeldenswaardig is, is dat we vorige week onze jonge schapen hebben verkocht aan iemand die dus van April tot November op dat Sandbanks Park werkt, hij heeft ons uitgenodigd om de volgende keer naar hem te komen en dan mogen we met hem mee om het hele park te bekijken van de kant waar normaal geen bezoekers mogen komen, dat maakt het wel aantrekkelijk om nog eens een keertje die richting op te gaan.

 

 

Een mooie busreis

In de zomervakantie konden we weer inschrijven voor de jaarlijkse busreis, maar toen had ik er nog niet zo'n zin in, druk met de kinderen en volop mooi weer. Maar toen eind september de uitnodiging nog een keer verspreid werd, kreeg ik toch wel zin om mee te gaan. Het was deze keer maar 1 daagje, dus dat is makkelijker te overzien en te regelen. Aldus ingeschreven en betaald en op 1 oktober om 8 uur gingen we vertrekken.

Om half 10 kregen we koffie geserveerd in een pottenbakkerij die speciaal voor ons open was. Het zag er gezellig uit en de koffie smaakte heerlijk.

Er werd heel wat verhandeld onder het genot van meerdere kopjes koffie en een heerlijk stukje eigengemaakt gebak.

Daarna vertrokken we naar Cambridge, waar we een rondleiding zouden krijgen bij Ontario Christian Gleaners, een bedrijf dat soepgroenten maakt voor arme mensen. 1.100 uren per week worden er gewerkt door talloze vrijwilligers die meer dan 5.000 kilo groenten verwerken to ongeveer 30.000 porties voor soep. De groenten worden gesneden en daarna gedroogd in een droogoven. Later worden ze gemengd met andere produkten tot soepmix.

 Ongeveer 10 minuten voor we er waren vertelde de reisleidster wat de regels waren en hoe laat we terug moesten zijn bij de bus en toen kwam de buschauffeur er tot zijn schrik achter dat hij al naar de volgende lokatie was gereden en dat we niet meer terug konden, want dan zouden we de rondleiding niet meer halen, dat gaat allemaal stipt op tijd.

 Ja, wat nu, iedereen was best teleurgesteld, want het leek ons erg leuk om dat eens te zien. Er werd besloten om toch maar door te rijden naar het volgende evenement en dan konden we daar wat langer vertoeven, het was niet anders. Misschien gelijk een leuk idee voor een ander jaar.

Het volgende onderdeel van de reis was het butterfly conservatory, dat wil zeggen de vlindertuin.

Het was er prachtig, maar wel broeiend heet en vochtig, daar hou ik niet zo van, maar je bent met z'n allen uit, dus blijf je bij elkaar. Het was rond de 28 graden en 80% luchtvochtigheid, de ideale temperatuur voor de vlinders.

Er liepen meisjes rond die alles uitlegden en verder kon je maar kijken, kijken en nog eens kijken, ze zaten overal om ons heen, soms op je kleding of zelfs een op mijn neus.

De kinderen van Grade 4 gaan ook altijd hierheen met de schoolreis. Ze leren op school bij biologie natuurlijk al het verhaal van cocon tot vlinder.

Er zijn altijd zo'n 3.000 vlinders in de tuin, je ziet ze niet allemaal natuurlijk en als ze net uit de cocons zijn gekomen, zijn ze erg lui en traag. Ze  komen als pop aan in de vlindertuin, ze komen van broeierijen in Costa Rica en de Filippijnen. Er is een speciale ruimte ingericht waar ze uitkomen en hun vleugels laten drogen voor ze uitvliegen.

De meeste worden maar 2 weken oud, maar er zijn soorten die 6 tot 8 maanden blijven leven en die vliegen in de natuur ook naar Mexico om te overwinteren.

In het voorjaar paren ze en dan vliegen ze naar Zuid Texas, daar leggen ze hun eieren.

Zo kost het deze soort vlinder ongeveer 4 generaties om half mei weer terug te keren naar Ontario.

Maar zoals ik al schreef, de meesten leven maar 2 weken en elke 2 weken komt er dan ook een verse lading aan in de vlindertuin.

Op veel plaatsen stond er nectar gereed en lekkere vitamine hapjes en de vlinders stoorden zich niet aan de gasten die rondliepen.

Ze voelden zich echt thuis in hun omgeving

Sommigen van de groep werd het toch te heet onder de oksels en die vertrokken naar de cadeauwinkel met cadeautjes en leuke kaarten. Ik kocht er een mooie folder met alle soorten vlinders van Ontario. Er waren vlinders bij die leken wel geverfd of geborduurd.

Er was ook nog een tentoonstelling met allerlei soorten motten en ongedierte, het zag er prachtig uit achter het glas, maar ik kom ze liever niet tegen in het echt, ik heb de SPINNEN dan ook maar niet op de foto gezet. De motten waren niet in levende lijve te zien, die vliegen alleen s'nachts.

Er is gewoon teveel om hier te laten zien. Wat is Gods schepping en onderhouding toch wonderlijk.

Er vlogen ook veel vogeltjes rond, helemaal op hun gemak.

De kwartels waren er voor het eerst weer sinds lange tijd.

Zoveel soorten vogels.

 Ook hadden ze er nog wat meer opgezette dieren, waaronder de uilen.

We aten ter plaatse een heerlijke lunch en er was ook tijd voor ontmoeting. Er zaten ook mensen op de bus die eigenlijk in Holland wonen, maar die hier bij hun dochter op visite waren. Ze kwamen op de bus en zagen onze "jonge" groep zitten en toen zeiden ze dat hun dochter had gezegd dat je voor deze reis 60+ moest zijn, dat was lachen natuurlijk.

Er was kalebassensoep, klaargemaakte sla en diverse belegde broodjes en een quiche.

Na de lunch en de groepsfoto vertrokken we richting de Toyota fabriek, daar konden we via een tramrit binnen zien hoe de Toyota Corolla en de Lexus in elkaar werden gezet, heel leerzaam en op sommige plekken had ik wel meer willen zien, maar dat mocht niet, er mochten ook geen foto's worden gemaakt in de fabriek.

Ik ben nogal een Toyota liefhebber, dus extra geinteresseerd.

 Na een film en een leerzame tour gingen we op weg naar Mac Dougal Cottage, daar kon de ene groep gaan winkelen en de andere groep bezocht een oud huis door Schotten gebouwd in 1885, het huis hing vol met schilderijen en al het houtwerk was nog intact van die tijd, daar mochten ook geen foto's worden gemaakt. Na weer wat koffie en wat winkelen gingen we op weg naar de Mandarin, ook een grote favoriet van mij.

Je kan daar nl. kiezen wat je wilt, voor elk wat wils, voorgerechten, soep, salades, vlees, vis of kip. Friet, groenten, mihoen, rijst. Uit de oven, de pan of de grill.

Je loopt net zo vaak om je bord te vullen tot je genoeg hebt. Voor de een is dat 3 keer spareribs of kip en voor een ander zijn dat krabpoten en garnalen. Ik had sla als voorgerecht met hete kip, echt hete kip, mijn keel en lippen stonden helemaal in brand en ik zag er meer om me heen die zaten te blazen.

En voor de ander is dat 4 keer een toetje of ijs of zelfs een suikerspin.

Deze avond was onverwacht ook nog goedkoper voor de senioren, die mochten voor de halve prijs, en aangezien er op een paar jonkies na er veel senioren waren, was dat een leuke verrassing. Nog leuker was het dat ze spontaan het overige geld aan onze school doneerden als gift.

 Na een fijne dag met veel sociale contacten, keerden we weer veilig huiswaarts, iedereen ging weer zijns weegs en we kijken terug op een mooie dag, en dat is zeker ook te danken aan onze 2 super reisleidsters, een met en een zonder stem, maar bovenal dank aan de Heere die ons weer veilig thuis heeft gebracht.