Hij komt ietwat gehaast aanlopen
en drukt op het knopje van de pilaar die de bonnetjes uitgeeft alsof hij het vaker deed.
Met een plof laat hij zich zakken in de stoel drie stoelen van mij vandaan.
en drukt op het knopje van de pilaar die de bonnetjes uitgeeft alsof hij het vaker deed.
Met een plof laat hij zich zakken in de stoel drie stoelen van mij vandaan.
Tuurt even naar het nummer in zijn hand, bekijkt de monitor
boven ons hoofd
en ziet daar dat de beurt nog niet aan hem is.
Grijs haar, baardje, bril, verweerd gezicht en bruine handen.
en ziet daar dat de beurt nog niet aan hem is.
Grijs haar, baardje, bril, verweerd gezicht en bruine handen.
Dan volgt een groet en teken van herkenning als hij de wachtende
tegenover mij ontwaart;
Eind veertig, lang stekelhaar en gekleed in werktenue met
een logo
van hier in de regio bekend installatiebedrijf.
van hier in de regio bekend installatiebedrijf.
“hee, das lang geleden , hoe ist?” vraagt de installatieman als hij zijn
overbuurman herkent.
“….ja, gaat aardig.. en met jou? “
Flarden van het
gesprek vang ik op, niet alles, maar net genoeg om te begrijpen dat het
oud-collega’s zijn van elkaar, al of niet bij hetzelfde bedrijf.
“Nee, dr is niemand meer in het magazijn, de jongens doen
het nu zelf… “
de installatieman wrijft over zijn stekelhaar
de installatieman wrijft over zijn stekelhaar
“er was wel een jongen, maar die had een contract van
twee jaar..die ’s nu weg”
de ander knikt en hij gaat verder:
“tsjaa.. .tis toch goedkoper hè, als ze ’t zelf doen, ik
bedoel, je bespaart toch een mannetje zo”
hij aarzelt..
“er gaat nu nogal es wat mis hoor.. met bestellingen en zo, je merkt het wel…
“er gaat nu nogal es wat mis hoor.. met bestellingen en zo, je merkt het wel…
maar begrijpelijk hoor…”..
Het belletje gaat, het is zijn beurt om naar de balie te
lopen,
maar na zijn registratie is hij weer terug op dezelfde stoel.
maar na zijn registratie is hij weer terug op dezelfde stoel.
“Ja, d’r is wel genoeg werk” zegt hij, nadat de ander ernaar vraagt
“een paar grote klussen, maar wel steeds verder weg.
Heb pas drie maanden in Rijswijk gezeten
nou dat zijn lange dagen hoor, eerdat je dan thuis bent.
Kan toch merken dat je dan wat ouder wordt hè…
En jij, gaat het een beetje thuis?”
“Nou ja.. door de knieën hè, dat gaat echt niet meer
maar ik heb nu een bankje gemaakt, dan kan ik een beetje
zittend werk doen.”
De installatieman krijgt telefoon, een kort gesprek maar
duidelijk is merkbaar hoe hij
nog wél midden in
het arbeidsproces zit en de ander niet.
In de pijnlijke stilte die volgt voel ik de krantenkoppen
van crisis en bezuinigingen heel dichtbij..
“Heb je die advertentie gezien in de krant gisteren?”
vraagt hij aan de ander, de stilte doorbrekend.
Ik weet direct welke hij bedoeld ik zag ‘m ook;
magazijnmannetje bij ander installatiebedrijf in de regio.
magazijnmannetje bij ander installatiebedrijf in de regio.
Ja, ja zeker, heb vanmorgen gelijk gebeld, zeven uur al.
Tja ze weten wie ik ben, ik ben geen onbekende hè.. het
is even afwachten…
Het voelbare ongemak van de installatieman wordt opgelost
door een tweede belletje en een nummer op de monitor,
“oh ik ben aan de beurt..” waarop hij opspringt
door een tweede belletje en een nummer op de monitor,
“oh ik ben aan de beurt..” waarop hij opspringt
om naar de prikkamer te gaan, en na een “nou,
succes hè, en ik zie je wel weer!”
loopt hij even later langs de rij wachtenden en de nog langer wachtende ander.
loopt hij even later langs de rij wachtenden en de nog langer wachtende ander.
Dan gaat ook ons belletje, en ik begeleid mijn cliënte
naar de prikkamer
terwijl ik denk en gelijk hoop dat ik het mis heb;
hij is de vijftig al gepasseerd, die vacature
wordt vast goedkoper opgevuld...
Crisis ten einde?
vandaag was ie nog pijnlijk dichtbij....
