کـــــــوهنـــــــوردی

دیشب عباس محمدی در شبکه ورزش حضور داشت و درباره حادثه برودپیک صحبت میکردند. مجری برنامه مدام بحث هارو عوض میکرد و خیلی شلوغ بود و عباس محمدی رو کاملا آشفته کرده بود ! گیر مجری این بود که گروه ها چه نقشی در برنامه های کوه نوردی دارن و آیا هر کی بیاد تو ی گروه و بگه من ماجراجو هستم و میخوام برم هیمالیا بهش اجازه میدن ؟! بنظر من این ها پرسش هایی هست که باعث منفی تر شدن دیدگاه مردم نسبت به کوه نوردی میشه. باید گفت فعالیت هایی مانند کوه نوردی درست است که به نوعی ورزش حساب میگردند اما طبق تعاریف کمیته جهانی المپیک برابری با ورزش های دیگه نداره. کوه نوردی زیر مجموعه فعالیت های ماجراجویانست همراه با حرکات ورزشی خاص خودش. اصلا در خصوص کوه نوردی اجازه و مجوز مفهوم نداره. خیلی ها بصورت آزاد و با هزینه های شخصی اقدام به ماجراجویی میکنن. حال چه صعود ی کوه باشه چه رفتن به جنگل و دشت و قطب و غیره. نقش گروه ها در کوه نوردی به این صورت هست که هر گروهی که شکل میگیره دارای یک ساختار خاص و متشکل از افرادی هست که نقش های مختلفی رو دارن از جمله مسئول کمیته فنی و دبیر و مربی و ... افرادی که عضو گروهی میشن ابتدا باید کلاس ها و برنامه های مقدماتی رو بگذرونن و پس از طی اون مراحل به عضویت گروه در میان و اینطور نیست که هر کسی اومد تو گروه و گفت میخوام برم هیمالیا بهش بگن بفرما ! از کارهایی که گروه ها انجام میدن میشه به هماهنگی آموزش و افزایش توان کوه نوردان اشاره کرد. وقتی کوه نورد یا کوه نوردانی تصمیم به صعود های بلند یا هیمالیا نوردی میگیرن که توان این کار رو در خودشون ببینن و این چیزی نیست که هر کوه نوردی قادر به انجامش باشه. این تصمیم، تصمیم شخصی هست و هنگامی که گرفته بشه گروه ها تنها کارهای حمایتی رو انجام میدن با برنامه های مقدماتی و آماده کردن اون اشخاص و پیدا کردن اسپانسر و غیره ! وقتی این کارها در قالب یک گروه انجام بشه کارایی و نتیجه بهتری داره تا وقتی که بخواد بصورت انفرادی پیگیری بشه. درباره افتخار صعود هم باید گفت اولا وقتی صعودی انجام بگیره افتخارش به نام کشور ثبت میشه و در دنیا نمیگن گروه فلان صعود رو انجام داد بلکه میگن کوه نوردی از ایران موفق به صعود شد بعد از اون در معرفی کوه نورد بیان میشه که آقا یا خانم فلان عضو باشگاه .... و این نشون دهنده کار خوب اون گروه در برنامه ریزی اجرای اون صعود بوده. در خصوص حوادثی که شوربختانه خیلی زیاد گریبان گیر کوه نوردی ایران بوده نیز باید گفت که در کوه نوردی با اینکه تمام تجهیزات بسیار ایمن هستن اما ضریب اشتباهات و تصمیم گیری های فرد ممکنه که جان کوه نورد رو بخطر بندازه. متاسفانه بنظر من موردی که زیاد در ایران بهش اهمیت داده نمیشه بحث کارهای روانشناسی و مدیریت بحران هست. در تمام تیم های ورزشی دنیا علاوه بر مربی های مختلف مانند بدن ساز و غیره یک نفر روانشناس هم حضور داره که از لحاظ روانی روی افراد کار کنه تا در مواقع حساس بتونن تصمیمات درست رو با خونسردی بگیرن. میتونه یک اشکال در ساختار گروه های ما باشه اما همونطور که عباس محمدی نیز گفت درآمد گروه های کوه نوردی تنها در حد روشن نگه داشتن لامپ مکان گروهه و قابل مقایسه با ورزش های دیگه نیست. بنابراین نمیشه این انتظار رو هم داشت که گروه ها یک روانشناس رو داشته باشن ! این موارد میتونه توسط سازمان تربیت بدنی و فدراسیون پیگیری بشه تا در صورت امکان بودجه ای برای یک سری امکانات برای گروه ها درنظر گرفته بشه. مطمئنا نتیجه خوبی خواهد داد. اما به لحاظ فنی وقتی گروهی آموزش و برنامه های منظمی داشته باشه و فردی از اون گروه به هیمالیا بره در صورت رخ دادن حادثه که میتوان به عنوان مثال خواب آلودگی و خستگی و سقوط اشاره کرد در اینجا شخص مقصر هست که بدون توجه به شرایط جسمانیش کاری رو انجام داده که به از دست دادن جونش منجر شده ! نه اینکه بگیم گروه مقصره که گذاشته این شخص بره ! اما اگر در برنامه ای سرپرست یا افراد مسئول دیگری منجر به رخ دادن حادثه بشن مثلا برنامه ریزی غلط در انتخاب مسیر و ساعت حرکت میشه از گروه مربوطه بازخواست کرد. البته این ها تنها در حرف هست و در ایران روابط بین آدم ها تاثیر زیادی روی این موارد داره و خصومت ها و کینه ها و چشم رو هم چشمی ها معادلات رو عوض میکنه بطوری که بین حوادث استثنا قائل میشن و درباره حوادث بصورت یکسان طرح پرسش و نتیجه گیری صورت نمیگیره ! در هر صورت این یک حقیقت تلخ هست که تیم های کوه نوردی ایران ضریب اشتباهاتشون نسبت به بقیه کشورها زیادتر هست و آمار جالبی نداریم. امیدوارم که این آمار کمتر بشه و کوه نوردان ما بسلامت موفق به انجام صعود هاشون بشن و نام ایران رو برفراز مسیرهای دشوار ارتفاعات جهان به ثبت برسونن.

برای دومین بار K2 توسط یک ایرانی فتح شد.